ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ · ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ · ਅੰਗ 394 · ਆਸਾ
ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ: ਤੂੰ ਜੋ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ
ਰਾਗ ਆਸਾ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਸ਼ਬਦ ਦੀਆਂ ਅੰਤਿਮ ਦੋ ਤੁਕਾਂ। ਸਿੱਖ ਪਰੰਪਰਾ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ 1606 ਵਿੱਚ ਲਾਹੌਰ ਵਿਖੇ ਤਸੀਹੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ ਸਮੇਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਤੁਕ ਉਚਾਰੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਔਕੜ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਜਾਂ ਬੇਇਨਸਾਫ਼ੀ ਦੀ ਥਾਂ ਰੱਬ ਦਾ ਭਾਣਾ ਮੰਨ ਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਬਣ ਗਈ ਹੈ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਤੁਕਾਂ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ: ਜੋ ਆਵੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਇੱਕੋ ਬੇਨਤੀ। ਪੂਰਾ ਸ਼ਬਦ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ, ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕੀ ਕੁਝ ਬਖ਼ਸ਼ਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਕਿਸੇ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ।
- 1ਤੇਰਾ ਕੀਆ ਮੀਠਾ ਲਾਗੈ ॥
ਤੂੰ ਜੋ ਵੀ ਭੇਜਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
- 2ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਪਦਾਰਥੁ ਨਾਨਕੁ ਮਾਂਗੈ ॥੨॥੪੨॥੯੩॥
ਨਾਨਕ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਦਾ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਮੰਗਦੇ ਹਨ।
ਸਾਡੀ ਤੁਕ ਭਾਵ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਹੈ। ਗੁਰਮੁਖੀ ਮੂਲ ਪਾਠ ਅਤੇ ਹਵਾਲਾ ਅਨੁਵਾਦਾਂ ਲਈ ਵੇਖੋ:SikhiToTheMax ਅਤੇ ਸਿੱਖਆਰਆਈ ਦਾ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ.[DB][EoS]